MIŠNA: Odkdy se připomíná moc deště [v modlitbě]? Rabi Eliezer říká: Od prvního svátečního dne Svátku [stánků]. Rabi Jehošua říká: Od posledního svátečního dne Svátku.
מתני׳ מאימתי מזכירין גבורות גשמים רבי אליעזר אומר מיום טוב הראשון של חג ר' יהושע אומר מיום טוב האחרון של חג
Řekl mu rabi Jehošua: Když déšť o Svátku není ničím jiným než znamením kletby, proč by jej měl připomínat? Řekl mu rabi Eliezer: Ani já jsem neřekl, že se má [o déšť] prosit, nýbrž jen připomínat: „Který přivádí vítr a sesílá déšť“ ve svou dobu. Řekl mu: Jestliže tak, ať jej připomíná vždy.
אמר לו ר' יהושע הואיל ואין הגשמים אלא סימן קללה בחג למה הוא מזכיר אמר לו ר' אליעזר אף אני לא אמרתי לשאול אלא להזכיר משיב הרוח ומוריד הגשם בעונתו אמר לו א"כ לעולם יהא מזכיר
O déšť se prosí jen v době blízké dešťům. Rabi Jehuda říká: Ten, kdo předstupuje před archu [jako předříkávač] v poslední sváteční den Svátku – poslední [předříkávač, při modlitbě musaf,] připomíná, první [při ranní modlitbě] nepřipomíná. V první sváteční den Pesachu první připomíná, poslední nepřipomíná.
אין שואלין את הגשמים אלא סמוך לגשמים ר' יהודה אומר העובר לפני התיבה ביו"ט האחרון של חג האחרון מזכיר הראשון אינו מזכיר ביו"ט הראשון של פסח הראשון מזכיר האחרון אינו מזכיר
kde se učí: Moc deště se připomíná v [požehnání o] vzkříšení mrtvých, prosí se o něj v požehnání o úrodě roku a havdala [se říká] v [požehnání] „Který obdarováváš poznáním“. A [tady] učí: Odkdy se připomíná moc deště?
Spíše tanaita navazuje na [traktát] Roš ha-šana, neboť jsme se učili: A o Svátku se soudí o vodě. A protože učil „A o Svátku se soudí o vodě“, učí [hned dál]: Odkdy se připomíná moc deště?
אלא תנא מראש השנה סליק דתנן ובחג נידונין על המים ואיידי דתנא ובחג נידונין על המים תנא מאימתי מזכירין גבורות גשמים
Ať tedy učí: Odkdy se připomíná déšť? Co znamená „moc deště“? Řekl rabi Jochanan: Protože padá s mocí, jak je řečeno: „Činí veliké věci, že je nelze vyzpytovat, a divy, že je nelze spočítat“ (Jb 5,9), a je psáno: „Dává déšť na tvář země a posílá vody na tvář polí“ (Jb 5,10).
וליתני מאימתי מזכירין על הגשמים מאי גבורות גשמים א"ר יוחנן מפני שיורדין בגבורה שנאמר (איוב ה, ט) עושה גדולות עד אין חקר ונפלאות עד אין מספר וכתיב (איוב ה, י) הנותן מטר על פני ארץ ושולח מים על פני חוצות
Zde je psáno: „Činí veliké věci, že je nelze vyzpytovat,“ a tam je psáno: „Což jsi nepoznal, což jsi neslyšel? Věčný Bůh, Hospodin, Stvořitel končin země, neumdlévá ani neochabuje, jeho rozumnost nelze vyzpytovat“ (Iz 40,28), a [o stvoření] je psáno: „Upevňuje hory svou silou, je opásán mocí“ (Ž 65,7).
כתיב הכא עושה גדולות עד אין חקר וכתיב התם (ישעיהו מ, כח) הלא ידעת אם לא שמעת אלהי עולם ה' בורא קצות הארץ לא ייעף ולא ייגע אין חקר לתבונתו וכתיב (תהלים סה, ז) מכין הרים בכחו נאזר בגבורה
A odkud víme, že [se to má říkat] v modlitbě? Neboť se učí [v baraitě]: „Milovat Hospodina, svého Boha, a sloužit mu celým svým srdcem“ (Dt 11,13) – jaká je to služba, která je v srdci? Říkej: To je modlitba. A hned potom je psáno: „Dám déšť vaší zemi v jeho čas, raný i pozdní déšť“ (Dt 11,14).
ומנא לן דבתפלה דתניא (דברים יא, יג) לאהבה את ה' אלהיכם ולעבדו בכל לבבכם איזו היא עבודה שהיא בלב הוי אומר זו תפלה וכתיב בתריה (דברים יא, יד) ונתתי מטר ארצכם בעתו יורה ומלקוש
Řekl rabi Jochanan: Tři klíče jsou v ruce Svatého, budiž požehnán, které nebyly svěřeny do ruky žádného posla, a to jsou: klíč od deště, klíč od porodu a klíč od vzkříšení mrtvých.
אמר ר' יוחנן ג' מפתחות בידו של הקב"ה שלא נמסרו ביד שליח ואלו הן מפתח של גשמים מפתח של חיה מפתח של תחיית המתים
Klíč od deště, jak je psáno: „Hospodin ti otevře svou dobrou pokladnici, nebesa, aby dal tvé zemi déšť v jeho čas“ (Dt 28,12). Klíč od porodu – odkud? Jak je psáno: „I rozpomenul se Bůh na Ráchel a vyslyšel
מפתח של גשמים דכתיב (דברים כח, יב) יפתח ה' לך את אוצרו הטוב את השמים לתת מטר ארצך בעתו מפתח של חיה מנין דכתיב ויזכור אלהים את רחל וישמע
Originál: Taanit 2a na Sefarii, verze „Wikisource Talmud Bavli“ (hebrejské Wikisource), licence CC BY-SA. Originál je převzat beze změn obsahu, jen rozdělený na segmenty. Český překlad je odvozené dílo pořízené strojově (model Claude) a šíří se pod licencí CC BY-SA 4.0.