že i zbytky přikázání odvracejí pohromu, neboť podávání je jen zbytkem přikázání, a přece zadržuje zlé větry a rosy. A Rava řekl: A tak i u lulavu. Rav Acha bar Jaakov jím pohyboval tam a zpět a říkal: To je šíp do oka Satanovi. Ale to není správné, protože by ho to mohlo vyprovokovat.
שירי מצוה מעכבין את הפורענות שהרי תנופה שירי מצוה היא ועוצרת רוחות וטללים רעים ואמר רבא וכן בלולב רב אחא בר יעקב ממטי ליה ומייתי ליה אמר דין גירא בעיניה דסטנא ולאו מלתא היא משום דאתי לאיגרויי ביה:
MIŠNA: Kdo byl na cestě a neměl s sebou lulav, aby ho vzal, ať ho vezme, až vejde do svého domu, [i] u svého stolu. Nevzal-li ho ráno, ať ho vezme odpoledne, neboť celý den je vhodný pro lulav.
מתני׳ מי שבא בדרך ולא היה בידו לולב ליטול לכשיכנס לביתו יטול על שלחנו לא נטל שחרית יטול בין הערבים שכל היום כשר ללולב:
GEMARA: Řekl jsi: „vezme ho u svého stolu“ – to znamená, že [jídlo] přeruší? Ale srovnej: Jestliže začali, nepřerušují! Řekl Rav Safra: Není to rozpor: toto [platí], když je ještě čas během dne; toto, když už čas během dne není.
גמ׳ אמרת נוטלו על שלחנו למימרא דמפסיק ורמינהי אם התחילו אין מפסיקין אמר רב ספרא ל"ק הא דאיכא שהות ביום הא דליכא שהות ביום
Řekl Rava: Jaká je to námitka? Snad toto [lulav] je z Tóry a toto [jiné] z rabínského ustanovení? Spíše řekl Rava: Je-li tu rozpor, je to tento: „Až vejde do svého domu, vezme ho u svého stolu“ – tedy přeruší; a pak učí: „Nevzal-li ho ráno, ať ho vezme odpoledne“ – tedy nepřeruší.
אמר רבא מאי קושיא דילמא הא דאורייתא הא דרבנן אלא אמר רבא אי קשיא הא קשיא לכשיכנס לביתו נוטלו על שלחנו אלמא דמפסיק והדר תני לא נטל שחרית יטול בין הערבים אלמא לא מפסיק
Řekl rabi Zera: Jaká je to námitka? Snad je přikázáním přerušit, a nepřeruší-li, ať vezme odpoledne, neboť celý den je vhodný pro lulav. Spíše řekl rabi Zera: Vskutku je to tak, jak jsme řekli zpočátku, a k tomu, co ti činí potíž – že toto je z Tóry a toto z rabínského ustanovení: zde se zabýváme druhým dnem svátku, který je z rabínského ustanovení.
א"ר זירא מאי קושיא דלמא מצוה לאפסוקי ואי לא פסיק יטול בין הערבים שכל היום כשר ללולב אלא אמר ר' זירא לעולם כדאמרינן מעיקרא ודקשיא לך הא דאורייתא הא דרבנן הכא ביום טוב שני דרבנן עסקינן
Přesné znění to také potvrzuje, neboť se učí: „Kdo byl na cestě a nemá s sebou lulav.“ Kdyby tě napadlo, [že jde] o první den svátku, je snad [cestovat] dovoleno?
דיקא נמי מדקתני מי שבא בדרך ואין בידו לולב דאי ס"ד ביו"ט ראשון מי שרי:
MIŠNA: Komu [Halel] předříkává otrok, žena nebo nezletilý, ten odpovídá po nich to, co říkají, a ať ho stihne kletba. Předříkává-li mu dospělý, odpovídá po něm „Haleluja“. Kde je zvykem opakovat, ať opakuje; říkat jednoduše, ať říká jednoduše; požehnat [potom], ať požehná. Vše podle zvyku místa.
מתני׳ מי שהיה עבד או אשה או קטן מקרין אותו עונה אחריהן מה שהן אומרין ותבא לו מאירה אם היה גדול מקרא אותו עונה אחריו הללויה מקום שנהגו לכפול יכפול לפשוט יפשוט לברך יברך הכל כמנהג המדינה:
GEMARA: Učili naši mistři: Vskutku řekli: Syn smí odříkávat požehnání za svého otce, otrok za svého pána a žena za svého muže; ale mudrci řekli: Ať stihne kletba člověka, za nějž odříkávají požehnání jeho žena a děti.
גמ׳ ת"ר באמת אמרו בן מברך לאביו ועבד מברך לרבו ואשה מברכת לבעלה אבל אמרו חכמים תבא מאירה לאדם שאשתו ובניו מברכין לו
Originál: Sukkah 38a na Sefarii, verze „Wikisource Talmud Bavli“ (hebrejské Wikisource), licence CC BY-SA. Originál je převzat beze změn obsahu, jen rozdělený na segmenty. Český překlad je odvozené dílo pořízené strojově (model Claude) a šíří se pod licencí CC BY-SA 4.0.