Avšak podle toho, kdo říká, že se ptal na [věci] skryté v ohni, k čemu potřeboval [ty dva] verše? Řekne ti: Ptal se na [věci] skryté [v ohni] a na jednu z těch [dvou otázek].
אלא למ"ד טמון באש קמיבעיא ליה מאי איבעי ליה קראי אמר לך טמון וחדא מהנך קמיבעיא ליה
Podle toho, kdo [vykládá] ty dvě [otázky], je pochopitelné, co je psáno: „Ale David ji nechtěl pít“ (2S 23,16) – řekl: Protože je v tom zákaz, není mi to milé. Avšak podle toho, kdo říká, že se ptal na [věci] skryté v ohni – vždyť to bylo [pouhé] učení, které mu poslali; co znamená „ale David ji nechtěl pít“?
בשלמא למ"ד הני תרתי היינו דכתיב (שמואל ב כג, טז) ולא אבה דוד לשתותם אמר כיון דאיכא איסורא לא ניחא לי אלא למ"ד טמון באש קא מבעיא ליה מכדי גמרא הוא דשלחו ליה מאי לא אבה דוד לשתותם
Že je neřekl jejich jménem. Řekl: Takto mám přijato od soudního dvora Šmuela z Ramy: Kdokoli se vydává na smrt pro slova Tóry, neříká se halacha jeho jménem.
דלא אמרינהו משמייהו אמר כך מקובלני מבית דינו של שמואל הרמתי כל המוסר עצמו למות על דברי תורה אין אומרים דבר הלכה משמו
„A vylil ji Hospodinu“ (2S 23,16). Podle toho, kdo [vykládá] ty dvě [otázky], [je to] proto, že to učinil pro Nebesa. Avšak podle toho, kdo říká [, že se ptal na věci] skryté v ohni, co znamená „a vylil ji Hospodinu“? Že je řekl jménem tradice [, ne jejich jménem].
(שמואל ב כג, טז) ויסך אותם לה' בשלמא למ"ד הני תרתי משום דעבד לשם שמים אלא למ"ד טמון באש מאי ויסך אותם לה' דאמרינהו משמא דגמרא:
Řekl Rav Papa: Náš tanaita počítá shora dolů: šest loket – osvobozen; pět loket – osvobozen; až po čtyři lokte – osvobozen. Vnější tanaita [baraity] počítá zdola nahoru: dva lokte – povinen; tři lokte – povinen; až po čtyři lokte – povinen.
אמר רב פפא תנא דידן קא חשיב מלמעלה למטה שש אמות פטור חמש אמות פטור עד ארבע אמות פטור תנא ברא מלמטה למעלה קא חשיב שתי אמות חייב שלש אמות חייב עד ארבע אמות חייב
Řekl Rav: Učili to jen o [plameni], který šlehá vzhůru; avšak o [plameni], který se sklání [a šíří], je povinen i do sta loket. A Šmuel řekl: Mišna [mluví] o [plameni], který se sklání; avšak o [plameni], který šlehá vzhůru, je osvobozen při jakékoli [vzdálenosti].
אמר רב לא שנו אלא בקולחת אבל בנכפפת אפילו עד מאה אמה חייב ושמואל אמר מתני' בנכפפת אבל בקולחת אפי' כל שהוא פטור
Učilo se podle Rava: Kdy to platí? O [plameni], který šlehá vzhůru; avšak o [plameni], který se sklání, a nachází se pro něj dřevo, je povinen i do sta mil. Přeskočil-li řeku nebo strouhu, které jsou široké osm loket, je osvobozen.
תניא כוותיה דרב בד"א בקולחת אבל בנכפפת ועצים מצויין לה אפילו עד מאה מיל חייב עברה נהר או שלולית שהם רחבים ח' אמות פטור:
Veřejnou cestu: Kdo je tanaita [této mišny]? Řekl Rava: Je to rabi Eliezer, neboť jsme se učili: Rabi Eliezer říká: Šestnáct loket, jako je [šířka] veřejné cesty.
דרך הרבים: מאן תנא אמר רבא ר"א היא דתנן רבי אליעזר אומר שש עשרה אמות כדרך רה"ר (פטור):
Podle toho, kdo říká „skutečnou řeku“ – i když v ní není voda. A podle toho, kdo říká „zavlažovací strouhu těch, kdo čerpají vodu“ – je-li v ní voda, ano; není-li v ní voda, ne.
מ"ד נהר ממש אע"ג דליכא מיא ומ"ד אריתא דדלאי אי אית ביה מיא אין אבל לית ביה מיא לא
Co je „strouha“ (šlulit)? Řekl Rav Jehuda, řekl Šmuel: Místo, kde se shromažďuje dešťová voda. Rav Bivi řekl, řekl rabi Jochanan: Vodní kanál, který rozvádí [vodu] do svých stran.
מאי שלולית אמר רב יהודה אמר שמואל מקום שמי גשמים שוללין שם רב ביבי א"ר יוחנן אמת המים שמחלקת שלל לאגפיה
Podle toho, kdo říká „místo, kde se shromažďuje dešťová voda“, tím spíše vodní kanál. A podle toho, kdo říká „vodní kanál“ – avšak místo, kde se shromažďuje dešťová voda, neodděluje, neboť ta
מאן דאמר מקום שמי גשמים שוללין שם כ"ש אמת המים ומאן דאמר אמת המים אבל מקום שמי גשמים שוללין שם לא מפסקי דהנהו
Originál: Bava Kamma 61a na Sefarii, verze „Wikisource Talmud Bavli“ (hebrejské Wikisource), licence CC BY-SA. Originál je převzat beze změn obsahu, jen rozdělený na segmenty. Český překlad je odvozené dílo pořízené strojově (model Claude) a šíří se pod licencí CC BY-SA 4.0.