jejich oběť není [zmírněna] v chudobě; řekneš to o malomocném, jehož oběť je [zmírněna] v chudobě?
אין קרבנו בדלות תאמר במצורע שקרבנו בדלות
Nazir 40b נזיר
Struktura debaty:Otázka 3
Rozpoznáno automaticky podle úvodních formulí. Podtržené pojmy a jména otevřou vysvětlivku.
Řekl Rava bar Mešaršija Ravovi: Tento tanaj nejprve řekl: „naučit se to od malomocného nelze, protože se neusuzuje o lehčím z přísnějšího, aby se mu přitížilo“; a pak řekl: odvoďme to úvahou – a úvahou to [přece] také neodvozuje?
אמר ליה רבא בר משרשיא לרבא האי תנא מעיקרא אמר ללמדו ממצורע אי אפשר שאין דנין קל מחמור להחמיר עליו והדר אמר נילף מדינא ומדינא נמי לא יליף
Řekl mu: Ono je podle mudrců, toto je podle rabiho Eliezera. Neboť jsme se učili: A není vinen, dokud [vous] neodstraní břitvou. Rabi Eliezer říká: I když jej odstranil pinzetou nebo škrabkou, je vinen.
אמר ליה ההוא אליבא דרבנן הא אליבא דר' אליעזר דתנן ואינו חייב עד שילקטנו בתער ר' אליעזר אומר אפילו ליקטו במלקט וברהיטני חייב
Jaký je důvod mudrců? Neboť se učí: „Svůj vous“ (Lv 14,9) – proč to Písmo učí? Protože je řečeno: „A okraj svého vousu nebudou holit“ (Lv 21,5) – mohl bych [myslet], že tak je tomu i u malomocného; proto Písmo učí „svůj vous“.
מאי טעמייהו דרבנן דתניא (ויקרא יד, ט) זקנו מה ת"ל לפי שנאמר (ויקרא כא, ה) ופאת זקנם לא יגלחו יכול אפילו מצורע כן ת"ל זקנו
A odkud víme, že [jde o holení] břitvou? Neboť se učí: „A okraj svého vousu nebudou holit“ – mohl bych [myslet], že i když jej oholil nůžkami, bude vinen; proto Písmo učí: „…a nezničíš“ (Lv 19,27).
ומנלן דבתער דתניא ופאת זקנם לא יגלחו יכול אפילו גילחו במספרים יהא חייב ת"ל (ויקרא יט, כז) ולא תשחית
Mohl bych [myslet], že jestliže jej odstranil pinzetou nebo škrabkou, bude vinen; proto Písmo učí: „a okraj svého vousu nebudou holit“. Jak to tedy je? Které holení je spojeno se zničením? Řekni: to je břitva.
יכול ליקטו במלקט וברהיטני יהא חייב ת"ל ופאת זקנם לא יגלחו הא כיצד איזהו גילוח שיש בו השחתה הוי אומר זה תער
Odkud [víš]? Snad vskutku, i když jej odstranil pinzetou nebo škrabkou, také plní přikázání, a [verš] přichází, aby nám sdělil, že ani [holením] břitvou se kvůli tomu neprovinil?
ממאי דילמא לעולם אפילו ליקטו במלקט וברהיטני נמי מצוה קעביד והא קאתי לאשמועינן דאפילו בתער לא מיחייב עליה
Říkají: Kdyby tě napadlo, že i když to učiní pinzetou nebo škrabkou, je to v pořádku, ať o tom verš mlčí, a já bych [sám] řekl: jestliže u nazíra, který činí zakázané, je přesto vinen, zde, kde [činí] přikázání, tím spíše.
אמרי אי ס"ד כי עביד נמי במלקט וברהיטני שפיר דמי לישתוק קרא מיניה ואנא אמינא ומה גבי נזיר דאיסורא קא עביד אפ"ה מחייב הכא דמצוה לא כל שכן
Originál: Nazir 40b na Sefarii, verze „Wikisource Talmud Bavli“ (hebrejské Wikisource), licence CC BY-SA. Originál je převzat beze změn obsahu, jen rozdělený na segmenty. Český překlad je odvozené dílo pořízené strojově (model Claude) a šíří se pod licencí CC BY-SA 4.0.