A rabi Elazar, syn rabiho Šimona, to neslyšel?
ורבי אלעזר בר' שמעון לא שמיע ליה
Menachot 72b מנחות
Struktura debaty:Mišna 1Otázka 6
Rozpoznáno automaticky podle úvodních formulí. Podtržené pojmy a jména otevřou vysvětlivku.
Jenže tam je to jiné, protože porážka [obětí] již měla přednost před šabatem.
אלא שאני התם שהרי דחתה שחיטה את השבת
A podle rabiho, i zde porážka [obětí] měla přednost před šabatem! Rabi je však toho názoru, že žnutí omeru nemá přednost před šabatem.
ולרבי הכי נמי דחתה שחיטה את השבת אלא קסבר רבי קצירת העומר לא דחיא שבת
A nemá? Vždyť jsme se učili [v mišně]: Mudrci však říkají: Ať o šabatu, ať ve všední den, [omer] se přinášel ze tří [se]í – to je v rozporu s rabim.
ולא והתנן וחכמים אומרים אחד שבת ואחד חול משלש היה בא דלא כרבי
„Mudrci však říkají: Ať o šabatu, ať ve všední den, [žali] tři [muži] do tří košů třemi srpy“ – to je v rozporu s rabim.
וחכמים אומרים אחד שבת ואחד חול בשלשה בשלש קופות ובשלש מגלות דלא כרבי
„A o šabatu jim řekne: [Mám žnout] tento šabat?“ – to je v rozporu s rabim.
ובשבת יאמר להם שבת זו דלא כרבי:
„Byl-li požat ve dne, je platný, a má přednost před šabatem“: O kom jsi slyšel, že řekl, že [omer] požatý ve dne je platný? O rabim. A [mišna] učí: „a má přednost před šabatem“. Což se to netýká žnutí? Ne, týká se to přinášení [na oltář].
נקצר ביום כשר ודוחה את השבת: מאן שמעת ליה דאמר נקצר ביום כשר רבי וקתני ודוחה את השבת מאי לאו קצירה לא להקרבה
Ale žnutí ne? Vždyť bylo učeno [v baraitě]: Rabi říká: „A Mojžíš oznámil určené svátky Hospodinovy“ (Lv 23,44) – co z toho plyne? Protože jsme se [dříve] dozvěděli jen o každodenní oběti a o pesachu, u nichž se praví „ve svůj určený čas“ (Nu 9,2; Nu 28,2) – „ve svůj určený čas“ i o šabatu, „ve svůj určený čas“ i v nečistotě.
אבל לקצירה לא והתניא רבי אומר (ויקרא כג, מד) וידבר משה את מועדי ה' מה תלמוד לומר לפי שלא למדנו אלא לתמיד ופסח שנאמר בהן (במדבר ט, ב) במועדו (במדבר כח, ב) במועדו ואפילו בשבת במועדו ואפילו בטומאה
Odkud [víme] o ostatních obětech společenství? Proto Písmo říká: „Tyto budete obětovat Hospodinu ve své určené svátky“ (Nu 29,39).
שאר קרבנות הצבור מנין תלמוד לומר (במדבר כט, לט) אלה תעשו לה' במועדיכם
Odkud [víme], že [to] zahrnuje omer a [oběť], která se přináší s ním, a dva chleby a [oběti], které se přinášejí s nimi? Proto Písmo říká: „A Mojžíš oznámil určené svátky Hospodinovy“ – Písmo stanovilo určený čas pro všechny.
מנין לרבות עומר והקרב עמו שתי הלחם והקרב עמהן תלמוד לאמר וידבר משה את מועדי ה' הכתוב קבע מועד לכולן
K čemu? Řekneš-li, že k přinášení – copak jsou dva chleby určeny k přinášení [na oltář]?
למאי אילימא להקרבה שתי הלחם בני הקרבה נינהו
Je tedy zřejmé, že k mletí a prosévání; a obdobně u omeru – ke žnutí, a [žnutí] má přednost před šabatem!
אלא פשיטא לטחינה והרקדה ודכותה גבי עומר לקצירה וקא דחי את השבת
Nýbrž [jde] o omer ohledně přinášení a o dva chleby ohledně pečení; a rabi je toho názoru, že pec posvěcuje: kdyby je upekl předchozího dne, staly by se neplatnými tím, že zůstaly přes noc.
אלא עומר להקרבה ושתי הלחם לאפיה וקסבר רבי תנור מקדש אי אפי לה מאתמול איפסילה לה בלינה
A je rabi toho názoru, že pec posvěcuje? Vždyť bylo učeno [v baraitě]: Beránci [svátku] Aceret posvěcují chléb jen porážkou. Jak? Porazil je pro jejich účel a vylil jejich krev pro jejich účel – chléb je posvěcen.
וסבר רבי תנור מקדש והתניא כבשי עצרת אין מקדשין את הלחם אלא בשחיטה כיצד שחטן לשמן וזרק דמן לשמן קדש הלחם
Porazil je ne pro jejich účel a vylil jejich krev ne pro jejich účel – chléb není posvěcen. Porazil je pro jejich účel a vylil jejich krev ne pro jejich účel – chléb je posvěcen a [zároveň] není posvěcen – slova rabiho.
שחטן שלא לשמן וזרק דמן שלא לשמן לא קדש הלחם שחטן לשמן וזרק דמן שלא לשמן הלחם קדוש ואינו קדוש דברי רבי
Rabi Elazar, syn rabiho Šimona, říká: Nikdy není posvěcen, dokud je neporazí pro jejich účel a nevylije jejich krev pro jejich účel.
ר' אלעזר בר' שמעון אומר לעולם אינו קדוש עד שישחוט לשמן ויזרוק דמן לשמן
Řekl Rav Nachman bar Jicchak: [Rabi] mluví o tom, zda jsou [chleby] definitivně určeny, či nikoli [ne o posvěcení samotném].
אמר רב נחמן בר יצחק הוקבעו ולא הוקבעו קא אמר
Vrátíme se k tobě, kapitolo „Rabi Jišmael“.
הדרן עלך פרק רבי ישמעאל
MIŠNA: Toto jsou moučné oběti, z nichž se odebírá hrst a jejichž zbytky [připadají] kohanim: moučná oběť z bílé mouky, [oběť připravená] na plotně, [oběť připravená] v kotlíku, [oběť z] bochníků a z oplatek, moučná oběť pohanů, moučná oběť žen, moučná oběť omeru, moučná oběť hříšníka a moučná oběť žárlivosti.
מתני׳ ואלו מנחות נקמצות ושיריהן לכהנים מנחת הסלת והמחבת והמרחשת והחלות והרקיקין מנחת עובדי כוכבים ומנחת נשים ומנחת העומר ומנחת חוטא ומנחת קנאות
Rabi Šimon říká: Z moučné oběti hříšníka, který je kohen, se odebírá hrst, a hrst se obětuje samostatně a zbytky se obětují samostatně.
רבי שמעון אומר מנחת חוטא של כהנים נקמצת וקומץ קרב לעצמו ושירים קריבים לעצמן:
GEMARA: Řekl Rav Papa: Kdekoli jsme se učili [o moučných obětech z bochníků a oplatek], učili jsme se [o počtu] deset. Co nás [mišna] učí?
גמ׳ אמר רב פפא כל היכא דתנן עשר תנן מאי קא משמע לן
Vylučuje [názor] rabiho Šimona, který řekl: Přinese polovinu bochníků a polovinu oplatek. [Mišna] nás učí, že ne.
לאפוקי מרבי שמעון דאמר מחצה חלות ומחצה רקיקין יביא קא משמע לן דלא:
„A jejich zbytky [připadají] kohanim“: Odkud to víme? U těch, u nichž je to psáno, je to psáno; a u těch, u nichž to psáno není, je psáno: „A toto je zákon o moučné oběti: synové Áronovi ji budou přinášet…“ (Lv 6,7), „a co z ní zbude, budou jíst Áron a jeho synové“ (Lv 6,9).
ושיריהן לכהנים: מנלן דכתיבא כתיבא ודלא כתיבא כתיב בה (ויקרא ו, ז) וזאת תורת המנחה הקרב אותה בני אהרן וגו' והנותרת ממנה יאכלו אהרן ובניו
Na [moučnou oběť], která se přináší z pšenice, se neptáme; ptáme se na tu, která se přináší z ječmene. I ta, která se přináší z ječmene – protože se z ní odebírá hrst, její zbytky [připadají] kohanim.
באה חיטין לא קמיבעיא לן כי קא מיבעיא לן באה שעורין באה שעורין נמי מדנקמצת שיריה לכהנים
Podle mudrců se neptáme; ptáme se podle rabiho Šimona, který řekl, že existuje moučná oběť, z níž se odebírá hrst, a přesto se nejí.
אליבא דרבנן לא קא מיבעיא לן כי קא מיבעיא לן אליבא דרבי שמעון דאמר איכא מנחה דמיקמצא ולא מיתאכלא
Neboť jsme se učili [v mišně]: Rabi Šimon říká: Z moučné oběti hříšníka, který je kohen, se odebírá hrst; hrst se obětuje samostatně a zbytky se obětují samostatně. Odkud to tedy víme [o ječných obětech]?
דתנן רבי שמעון אומר מנחת חוטא של כהנים נקמצת הקומץ קרב בעצמו והשירים קריבין בעצמן מנלן
Řekl Chizkija: Protože verš říká: „A každá moučná oběť zadělaná olejem nebo suchá bude patřit všem synům Áronovým“ (Lv 7,10). Pokud [verš] není potřebný pro zadělanou [oběť] z pšenice, vztáhni ho na zadělanou [oběť] z ječmene; a pokud není potřebný pro suchou [oběť] z pšenice, vztáhni ho na suchou [oběť] z ječmene.
אמר חזקיה דאמר קרא (ויקרא ז, י) וכל מנחה בלולה בשמן וחרבה לכל בני אהרן תהיה אם אינו ענין לבלולה של חיטין תנהו ענין לבלולה של שעורין ואם אינו ענין לחרבה של חיטין תנהו ענין לחרבה של שעורין
Ale přichází tento [verš] k tomuto [účelu]? Vždyť je potřebný pro to, co bylo učeno [v baraitě]: Odkud [víme], že se moučné oběti nedělí proti zvířecím obětem?
והאי להכי הוא דאתא הא מיבעי ליה לכדתניא מנין שאין חולקין מנחות כנגד זבחים
Originál: Menachot 72b na Sefarii, verze „Wikisource Talmud Bavli“ (hebrejské Wikisource), licence CC BY-SA. Originál je převzat beze změn obsahu, jen rozdělený na segmenty. Český překlad je odvozené dílo pořízené strojově (model Claude) a šíří se pod licencí CC BY-SA 4.0.